Dokkershaven in Vlissingen

In 2007/2008 is groot archeologisch onderzoek gedaan langs de oevers van de Dokkershaven in Vlissingen. Het gebied ging op de schop vanwege nieuwe stedenbouwkundige ontwikkelingen.

De opgegraven vroegmoderne havenwijk in de maritieme havenstad bestaat uit de eerste  staduitbreiding in 1574 (na de ontmanteling van de Citadel van Alva in 1572) en een tweede stadsuitbreiding in de periode 1600-1614. In jaren 20 van de vorige eeuw moest de woonwijk plaats maken voor moderne scheepswerven.

De vindplaats staat in directe verbinding met de Noordzee. Dit wordt weerspiegeld door de vele Zuid-Europese en Aziatische importen onder de talrijke zeer goed bewaarde artefacten en etensresten, waaronder voor onze streken zeer vroege topstukken uit Italië, Faenza (afb. rechts) en Japan (afb. onder). De vindplaats omvat twee kerken met begraafplaatsen, waarvan 200 begravingen zijn geanalyseerd, meerdere statige huizen aan het kleine Ooster- en Westerdok, pakhuizen langs de haven en kleinere woningen langs de straatjes en steegjes in de achterliggende buurt.

Veertig contexten zijn geselecteerd voor verdere analyse, waarvan de meerderheid uit beerputten van individuele huishoudens bestaat. Aardewerken objecten, tegels, glas, kleipijpen, metaal, leer, dierenbotten, botanische resten en hout zijn integraal onderzocht. Deze vondsten zijn op hun beurt weer gekoppeld aan hun ligging binnen de buurt en de eventuele nog aanwezige archiefbronnen. Deze aanpak, gecombineerd met de omvang van de vindplaats, de hoeveelheid van de goed geconserveerde vondsten en de internationale connecties van de toenmalige bewoners maakten het mogelijk om een uitzonderlijk gedetailleerde schets van het dagelijks leven te maken van het leven in een vroegmoderne maritieme stad.

Dit onderzoek is gepubliceerd in ADC Monografie 9

Aardewerk uit Vlissingen Dokkershaven

Aardewerk uit Vlissingen Dokkershaven